Mapowanie zasobów społeczności: umiejętności, narzędzia i ludzie w promieniu 200 metrów
W długim zdarzeniu kto w zasięgu spaceru jest pielęgniarką? Spawaczem? Emerytowanym elektrykiem? Kto ma generator? Terenówkę? Otwartą studnię? Większość tego już wiesz, nie zdając sobie sprawy. 20-minutowe ćwiczenie czyni to użytecznym.
Zasób, którego nie widzisz
W każdej europejskiej okolicy są umiejętności, narzędzia i fizyczne zasoby w promieniu 200 metrów od miejsca, gdzie mieszkasz. Emerytowany lekarz rodzinny. Hydraulik. Mechanik samochodowy. Osoba, której hobby to radio krótkofalowe. Dom z niezagospodarowanym sadem. Mały biznes, który ma generator. Mieszkanie z widokiem na główną drogę, które mogłoby wcześnie wypatrzyć kłopoty.
Zwykle już sporo z tego wiesz. Po prostu nigdy tego nie zapisałeś ani nie pomyślałeś o tym jako o „przygotowaniu”. Ćwiczenie świadomego mapowania tego — nawet nieformalnie, tylko w głowie — zmienia, jak przebiega prawdziwe zdarzenie. Bo w prawdziwym zdarzeniu ludzie, o których wiedziałeś, stają się osiągalni; ci, o których nie wiedziałeś, są niewidoczni.
Pięć kategorii
W praktyce odporność domu najbardziej mnoży tych pięć typów zasobów w twoim najbliższym otoczeniu:
1. Umiejętność medyczna. Lekarze, pielęgniarki, ratownicy, fizjoterapeuci, weterynarze — każdy z formalnym wyszkoleniem medycznym. Są dramatycznie nadreprezentowani w europejskich populacjach w średnim wieku i niemal zawsze mieszkają w promieniu 1 km od miejsca, gdzie się szkolili lub pracowali. Prawdopodobnie znasz co najmniej jednego, nie określając go w ten sposób.
2. Umiejętność rzemieślnicza. Elektrycy, hydraulicy, mechanicy, stolarze, spawacze. Ci emerytowani to żyła złota — mają czas i często cieszą się, że są przydatni. Emerytowany elektryk w zasięgu spaceru to poziom odporności, którego nie odtworzy żaden zakup sprzętu.
3. Zasoby fizyczne, które się skalują. Generatory, duże zbiorniki wody, piece na drewno, terenówki, radio, panele słoneczne z akumulatorem, ogrody z realną produkcją. To nie „sprzęt do przygotowania” — to normalne rzeczy, które niektóre domy mają z innych powodów.
4. Zasoby informacyjne. Domy z członkami w policji, straży pożarnej, ochronie ludności, rezerwie wojskowej, dziennikarstwie. Mają nieformalne przepływy informacji, których reszta okolicy nie ma. Przydatne w zagmatwanej pierwszej godzinie.
5. Waga społeczna. Ludzie, których znają wszyscy — sklepikarz z rogu, woźny ze szkoły, ksiądz lub imam, długoletnia babcia mieszkająca w budynku 40 lat. To łącznicy. W kryzysie to do nich inni sąsiedzi instynktownie się zwracają. Znajomość ich z imienia w normalnych czasach zwraca się ogromnie.
20-minutowe ćwiczenie mapowania
Weź kartkę papieru. Narysuj swój dom na środku. Narysuj wokół niego zgrubny okrąg o promieniu 200 metrów (w gęstym mieście to może 30 domów; na przedmieściu może 10–15). Bez researchu — tylko z pamięci — zaznacz:
- Imiona, które znasz
- Zawody, o których przypadkiem wiesz
- Zasoby fizyczne, które zauważyłeś (dom z widocznymi panelami słonecznymi, mieszkanie z zaparkowanym motocyklem, sklep z rogu, mały ogród z warzywami)
Zaskoczysz się, jak dużo już wiesz. Puste miejsca to nie luki w twojej mapie — to notatki, czego nauczyć się dalej bez wysiłku, po prostu przez normalne sąsiedzkie rozmowy z czasem.
Czym to nie jest
To nie baza danych, ćwiczenie inwigilacji ani plan „wykorzystania” ludzi. To domowy odpowiednik wiedzy, gdzie w domu jest najbliższa gaśnica: być może nigdy nie skorzystasz z umiejętności czy sprzętu sąsiada, ale jeśli skorzystasz, czas spędzony na ich szukaniu w danej chwili to czas, w którym sytuacja się pogarsza.
To także nie zobowiązanie z ich strony. Ludzie pomogą albo nie. Większość ludzi w prawdziwych zdarzeniach pomaga — znacznie częściej, niż zakładają poradniki, i znacznie częściej, niż sami się spodziewają.
Mapa odwrotna
Robiąc to, zapytaj siebie: jak brzmiałoby twoje imię na czyjejś mapie? Jaką umiejętność, zasób lub rolę społeczną wnosisz do okolicy? Większość ludzi się tu nie docenia. Bycie spokojną osobą, która płynnie mówi w lokalnym języku i umie odczytać znak parkingowy, jest naprawdę przydatne w chaotycznych 24 godzinach. Tak samo cierpliwość wobec starszych sąsiadów. Tak samo bycie domem, który zawsze ma herbatę.
Odporności wspólnoty nie buduje się indywidualnym gromadzeniem. Buduje się ją tym, że poszczególne domy wykonują to małe ćwiczenie umysłowe i działają na jego podstawie następnym razem, gdy wpadną na sąsiada.
Jedna rzecz w tym tygodniu: poświęć 10 minut na naszkicowanie mapy w głowie. Zauważ jedną rzecz, o której nie wiedziałeś, że już ją wiesz.